NE İDİK! NE OLDUK!

Can Dostlar !               Bugün de Kur'an'ın can alıcı âyetlerinden birisiyle konuya girecek, daha sonra da bir şiirle yazımıza devam edeceğiz. Âyet söyle der; "Her İnsanın önünden ve arkasından Allah'ın emriyle onu koruyan takipçiler (melekler) vardır.( Kişiler)   KENDİLERİNDEKİ ÖZ DEĞERLERİ değiştirinceye kadar Allah hiçbir toplumu değiştirmez. Allah bir topluma kötülük diledi mi, artık onun için geri döndürme diye bir şey yoktur. Onların Allah'tan başka yardımcıları da yoktur. (Ra'd: 11)"                          Evet işte böyle...                    Öz değerler denilince aklımıza neler gelir?  Ahlâk, adalet, acıma duygusu, tevazu, sabır, şükür, günahlardan korunma, öğüt, tövbe, iyiliği paylaşma , kötülükten alıkoyma, hatta iyilikte yarışma.                    Şu anda ne haldeyiz ?        İşte aşağıda sunacağım şiir, ne halde olduğumuzu bir nebze de olsa dile getiriyor sanırım,                              Sözü fazla uzatmadan şiirimize geçelim.              Toplumdaki yaradan, az söz edelim dedik                 Kulaklara kâr etmez, ne   dümbelek ne düdük Medeniyet diyerek, bağıra bastık garbı                    Fatih'li yıllara bir bak, çekinme söyle harbi                  Unutmak mümkün müdür, Barbaros'u Sinan'ı            Onlar hep unutuldu, sade buruk bir anı.                    Koca camiler yaptık ,aradan geçti çağlar                      İmam, müezzin küsmüş, cami boş, mihrap ağalar.  Çağ kapayıp çağ açan, Fatihler hayâl oldu Uyuşturucu yaşı, şimdi on  üçü buldu                                  Nasıl da özlemezsin, Yavuz'u Süleyman'ı                       Tarihler kaydetmemiştir, böyle şah, böyle hânı       Vatan dedik millet dedik, şeref dedik, şan dedik Bölündük parçalandık, birbirimizi yedik        Tarikatmış, partiymiş, var mıydı önce bunlar          Ayrışır  bölünürsen, hayâl olur hep dünler.       Seçimlerde verilir ,sayısızca  bin vaat                           Kahve köşelerinde, boşa geçiyor saat                      Oysa müminin vasfı sözünün eri olmak            Taa Fizana gitse , sözünden olmaz caymak.                Hanlar, saraylar, yatlar, israfın sonu nice                  Hiç güneşi bekleme, karanlığa mahkûm gece Helal haram demeden, mideleri doldurduk           Renk cümbüşü bahçeyi, susuz koyup soldurduk    Evlat babaya âsi, memur amire düşman              Sonucu baştan belli, ya gözyaşı ya da kan        Toplumu oluşturan,şüphesiz ki aile                               Ellerden hiç düşmüyor, telefon tek gaile            Sohbet kültürü bitti, ellerde bir telefon                        Sahip olmak çok kolay,          sekiz taksit, hatta on                Okullara da girdi, terör denilen illet                           Acı bize sen yâ Rab, ne hale geldi millet.                      Hangi asır diyerek,  geçmişe sünger çektik                     Batı imiş ,moda miş ,  Maziye darı ektik              Sahil şehirlerinde, caddeler olmuş plaj                           Hak bilinen dümdüz yol, şimdiyse birçok viraj         Sevgi saygı kalmadı, unuttuk öteleştik                       Önceleri vahdettik ,şimdiyse ikileştik.                         Kanayan yaramıza ,tuz basmadan hep baktık  Zararlı akımlara, hep yeşil ışık yaktık                     Bilmedik kıymetini , ne karanın ,denizin             Güzelliği kalmadı, ne baharın ne güzün               İlim ve fen diyerek, bozduk mâmur dünyayı                      O zaman göreceksin hem anyayı ,Konya'yı                Ozon, mozon demedik, bak kalbura çevirdik                     O güzelim dünyayı ,tekme tokat devirdik.                Nereye varır sonu, bulunur mu bir bilen                        Kaş çatık, surat asık, kaldı mı şimdi  gülen                 Asırlarca paylaştık, komşumuzla ekmeği, şimdi çok görür olduk ona selam vermeyi                     Tanışmıyor komşular, apartmanda aynı kat Peygamberden koparsan, ilişkin olur sakat              Kutlu Elçi demişti ,komşunla kur ilgiyi                              Bana Cebrail verdi ,bu önemli bilgiyi            Paylaşıver komşunla bir tas çorbayı dedi         Mahkemeler dosya dolu, onlar birbirin  yedi             Vefa saygı merhamet, çekildi içimizden                  Ne netice beklenir, bu meçhul göçümüzden         Bu gidişat nereye ,sen bizi koru Yâ Râb                    Beden yorgun ,kalp küskün, gönüller ise harap.                                                                       Bundan sonraki yazımız da buluşmak üzere ,sağlıkla kalın, esen kalın, hoş kalın Can dostlar !

Okunma Sayısı: 209