ZINDARA

Biz Datçalılar ilk baharın habercisi, doğanın uyanışının müjdecisi kırlangıç kuşuna
Zındara deriz.
Hiç emin değilim. Kökeni Farsça Zindan olabilir, zindan-mağara karanlıktır. Kırlangıcın kanatları da parlak karadır.
Söyledim yaa…Tamamıyla kendi fikrim.
Alkol batağında yüzdüğüm 1990’lı yıllarda merkez iskele mahallesi Sevgi yolu üzerindeki evimin ikinci katındaki balkon ilkbaharda kırlangıç yuvasıydı.
Her yıl aynı kuşlar gelirler el birliğiyle yuvalarını kurarlar cıvıldaşıp dururlardı.
Artık arkadaş dost olmuştuk ama asla masamdaki yiyeceklere saldırmazlardı.
Bende balkona çilingir soframı kurar cıvıltılar arasında zevkle rakımı yudumlardım
Sezon sonuna doğru yavrular yuvadan başlarını çıkarırlar meraklı bakışlarla etrafı seyre dalarlardı.
Bazen göz göze sohbete dalardık.
Hiç ama hiç unutmuyorum.
Yavruların palazlanmaya başladığı bir akşam üstü anne kırlangıç yavrularını yuvadan dışarıya kaktırı verdi.
Tam yere düşmek üzereyken kanatlarını açıverdiler pır pır uçmaya yuvadan uzaklaşmaya başladılar, görülecek bir manzaraydı doğrusu.
Bunu zevkle seyretmek her defasında eskilerden duyduğum bir Yahudi fıkrasını aklıma getirirdi.
Yahudi yeni yeni yürümeye başlayan çocuğunu merdivenden iki üç basamak yükseğe çıkartmış…
Ellerini açmış ‘’atla’’ demiş. Tam çocuk atlamış ellerini çekivermiş, çocuk sendelemiş yere kapaklanmış.
Yahudi çocuğu elinden tutup kaldırmış
Kulağına fısıldamış
---Bu dünyada babana dahi güvenmeyeceksin.
Bu da...
Eskilerden duyduğumuz öylesine bir fıkra işte...
19-02-2026 Y. Ziya Özalp

Okunma Sayısı: 79